مهران مرتضایی، ترجمه ای  را که از یکی از شعرهای ناظم حکمت انجام داده ، به یکی از دوستان مشترکمان تقدیم کرده است. من نیز مانند محسن فرجی و مسعود تاران تاش این ترجمه را روی وبلاگم می گذارم تا از قافله عقب نمانده باشم . البته مهران این توضیح را هم درمورد شعر نوشته است :این شعر را ناظم حکمت در سال 1932 سروده است. دلتنگی عجیبی دارد.

تقدیم به ابراهیم حاتمی کیا

بعد از جنگ (۱)

پرانتز را باز می کنم

در یک نمای کامل

سکانس اول:

دختر

برهنه

در یک نمای کامل

روی یک تخت دو نفره

پشت به دوربین

نشسته است

و به نظر می رسد

به مرد

که حالا دارد لباس هایش را یکی یکی

خیره نگاه می کند

و باز هم به نظر می رسد

که آرزو می کند این سکانس زودتر تمام شود.

سکانس دوم:

مرد

حال تکان خوردن ندارد

زن

برهنه

در یک نمای کامل

رو به دوربین

از توی کیف چرمی مردانه

درست همان قدر که قرارشان بود

مرد

به زن

که حالا دارد لباس هایش را یکی یکی

خیره نگاه می کند

زن

با شباهت کمی به سطر اول این شعر

پشت به دوربین

از کادر/شعر خارج می شود.