نه این کلمات

نه این گیسوان و گونه ها و چشم ها  

نه این رنگین کمان های اتفاقی

تمام آنچه دارم

تمام چادرهای سیاه سرزمین من است

در این رنگ پریدگی

هر روز  

یک رنگ اضافه می شود

به رنگ های ممنوع سرزمین من

و سبز

ممنوع ترین رنگ هاست

و سبز

ممنوع ترین کلمات

در این رنگ پریدگی

                                                                                خرداد ۱۳۸۸   

 حتمن مرا بوسیده ای

پیش از آن که این شعر را نوشته باشم

حتمن

که این گونه پیچیده عطرت

لا به لای این کلمات

                                         تهران-دی 1387

جایی اتفاق می افتد

درست همین که رو به روی هم می نشینیم

گاهی اما

گوشه ی یکی از همین آینه های کاملن معمولی

تصویر زنی که هر شب

لب های بوسیده شده اش را غنچه می کند

برای شوهری که هر روز

لب هایش را غنچه می کند

برای همکاری که هر شب

لب هایش را غنچه می کند

برای شوهری که هر روز

لب هایش را ...

برای زنی که ...

گوشه ی یکی از همین آینه ها

همین آینه های کاملن معمولی رو به روی هم

که مثل تشدید هی تکرار می کنند

حالا تشدید را هم از دستور زبان فارسی بردار

باز هستند حروفی که خود به خود تکرار می شوند

آینه ها را هم از مقابل هم  

آخر این زبان که قاعده ندارد

 بیا زیر باران بیا جان بگیریم

کمی بوی نم بوی انسان بگیریم

نفس هایمان کاش در هم بریزد

و ما از نفس های هم جان بگیریم

بیا حس برفی و یخ بستگی را

شبی از فضای زمستان بگیریم

خدا مانده پشت علف های سهراب

بیا از خدا قول باران بگیریم

بیا وحشت ضربه های تبر را

شبی از تبار درختان بگیریم

سراغاز اگر چه قشنگ و عمیق است

مبادا غریبانه پایان بگیریم

احتمالن برای بسیاری از دوستانم غزلی که در سال ۸۰ سرودم تازگی ندارد اما کامنت دوستی مرا به روزی برد که این غزل را در ششمین کنگره ی شعر جوان خواندم و دکتر امین پور عزیز همان روز به من گفت که این غزلم را دوست می دارد و من از خوشحالی بال دراوردم. حالا پس از گذشت هفت سال، دوستی به نام "امیر" کامنتی با این محتوا برایم گذاشته است: سلام خانم اکبری. به طور اتفاقی شاعر شعری را که چندین سال پیش در کتابی خوانده ام در این وبلاگ دیدم. چند سال پیش یک کلیپ کوتاه ساختم از شعرتان: کلیپ قول باران

آقای امیر به خاطر کار قشنگتان از شما ممنونم. انصافن کلیپ زیبایی است و برای من به زیبایی خاطره خوش آن روز...

سعید داوودی هم دوست تازه ای است که مدتی پیش، پس از پیدا کردنم در دنیای مجازی ایمیل زد و عذرخواهی کرد از این که برای نام وبلاگش از مطلع این غزل استفاده کرده. که البته نیازی به عذرخواهی نبود و باعث خوشحالی من است.    

۱

در آستانه سی سالگی ات ایستاده

زنی

به طعم شرابی بیست و شش ساله

۲

به جای رژ به لب هایم عطر مالیدم

بی خیال مسواک

امشب با طعم شراب و سیگار می خوابم

با طعم تو

                                                              پکن-20 فوریه 2008

بیا زیر باران بیا جان بگیریم

کمی بوی نم بوی انسان بگیریم

نفس هایمان کاش در هم بریزد

و ما از نفس های هم جان بگیریم

کلمه هایش

در مترو جا می مانند

و دور از ذهن شاعر

دور می شوند

از خیابان های شهر

درست همین خیابان بود

یا خیابان بعدی؟

یا همین ایستگاه؟

دور می شوند

از خاطراتی که نیست

به عطر رومنس خاطرات تو پناه می برند

به تفال  

و سودها که بنا بود

اگر  

        این سفر توانی کرد

دور می شوند

از رستوران ها

بارها

بطری های خالی شراب

دختران و کافه ها

چراغ ها

چراغ ها

دورتر که می شوند

قرمزی فانوس های کافه های خیابان ارواح

کم رنگ م ی ش و د

شاید مه غلیظ شده

یا شب تیره تر

شکایت از غم هجران چه می کنی

نه چه می کنند

در هجر وصل باشد لابد

با کاغذهای سفیدی که دارند تمام می شوند

لا به لای این انگشت های جوهری کوچک

با یک تنهایی عجیب بزرگ

                                                  پکن- ۴ نوامبر ۲۰۰۷

با آن همه رنجی که می کشید هرگز از زبانش نه نشنیدیم و هرگز چهره اش را درهم ندیدیم. دلم این جا از رفتنش عجیب گرفته است...

وقتی ساعت 9 صبح روز سه شنبه 8 آبان به وقت پکن، طبق معمول هر صبح سایت بی بی سی را باز کردم، باور نکردم که قیصر امین پور به این سادگی از میان ما رفته است... انگار نه انگار که مرگ یک ناگهان تلخ همیشگی ست. باور نکردم... بهت زده بارها خبر را خواندم. درست کمتر از دو ساعت پیش از آن که سایت را باز کنم استاد رفته بود... دلم عجیب گرفته است...

عمران صلاحی عزیز را با آن چهره مهربان و آرام همیشگی اش که از دست دادیم در ایران بودم. این بار اما دستم به جایی نمی رسد. دستم به هیچ کجا نمی رسد. چشم هایم را می بندم و آجر به آجر خانه شاعران را تصور می کنم. چشم هایم را می بندم و اتاقی را تصور می کنم که همیشه با دکتر راکعی، محمدرضا عبدالملکیان، ساعد باقری و مشفق کاشانی در آن می نشست. 

یاد حرف استاد می افتم. انگار همین دیروز بود... اولین باری که در خانه شاعران ایران شعرم را در حضورش خواندم، خندید و گفت: تو باید شعرت را دو یا سه بار بخوانی چون آن قدر خوب شعر می خوانی که نمی شود در اولین خوانش ایراد شعر تو را فهمید. از آن به بعد من همیشه در حضورش شعرم را دوبار می خواندم...

حالا چقدر دلم برای شعر خواندن در حضورش تنگ شده... سه بار، چهار بار، هر چند بار که بگوید می خوانم...

                                                          پکن-۳۰ اکتبر ۲۰۰۷

بالاخره مکتوبات بعد از حدود چهار ماه به روز شد. از تمام دوستانم که در طول این مدت با من همراهی کردند صمیمانه تشکر می کنم.

این ثانیه های عزیز

هنوز ظهر نشده

به دیوار که می رسم

مه صورتم را لیس زده

چنگ انداخته لای موهام

دکمه بالایی پیراهنم را باز کرده

چنگ انداخته توی گردنم

انگار تویی

می دانم ساعت هفت است

داری می روی سر کار  

می دانم

ولی

دست انداخته ای توی گردنم

هی قلقلکم می دهی

ریسه می روم

لیز می خورم

می روم توی مه

خیس می شوم

مه لبم را لیس می زند

انگشت های تو را لیس  

تابستان شب نیمه‌ی رویا