تبليغاتX


مکتوبات

جمعه 8 آبان1388

مرد خاكستري عزيز من

"نوشته شد به مناسبت سي و دومين سالروز تولد بهترين دوست و بهترين همسفر زندگي ام."

اين جا هشت آبان ماه است

همان سي ام اكتبر تقويم تو

اين جا باران مي بارد و من

دلم تنگ شده براي كت اسپرت خاكستري ات

اين جا باران مي بارد و من

دلم تنگ شده براي عطر افترشيوت

اين جا باران مي بارد و

چقدر خاليست جاي كت خاكستري ات روي شانه هاي من

عجيب نيست؟!

اين همه دوري و هنوز

اين همه پيچيده عطر تو

لا به لاي اين كلمات

چند ساعت طول مي كشد تا تو؟

تا آن سوي اقيانوس ها

تا ته دنيا

چند ساعت از زمستان من تا تابستان شرجي تو؟

چند ساعت از شب من تا صبح تو؟

اين طياره ها، قطارها، اين اتوبوس ها دل ندارند؟

جايي وسط دنيا توقف نمي كنند؟

جايي احتمالن حوالي ديوار چين

شايد هنوز به انتظارت ايستاده باشد

دخترك قرمزپوش

با دو گيس بافته ي رها شده

درست وسط هاني مون

جايي حوالي ديوار

يا حوالي منوچهري و لاله زار

اين جا

از سقف اين خيابان هاي طولاني

هنوز باران مي بارد اما تو

اين بار چترت را باز نكن

بگذار خيس شويم

من و اين كلمات

زير لحظه هاي شعر زني كه عاشق است

زني كه شب ها

با سرانگشتان مستش

با تمام مسنجرهاي دنيا

بوسه هايش را سند مي كند

براي مرد خاكستري عزيز آن سوي درياهاش

 

                                                                    

                                                                   آمل - آبان 1388

سعيد دارايي:

این غزلواره در نوع خودش بسیار زیبا - زیبا و خیس است . آنجا که عشق نیست کلمه به نوعی درگیر گسل های روزمره گی است . عشق که فراز آید دو بال بلند - دو بال بالا - دو بال بلند بالا - دو بال بالا بلند - سوغات می آورد. وعده گاه ها و دیدارهای عاشقانه - باران ها و شانه به شانه با کسی رفتن تا دورها . پیاده روها - میدان ها . اینها همه تجاربی عمومی اند و مخصوص - روایت هر کسی از اینها می تواند شیرینی یک متن را رقم بزند برای تمامی ما . چرا که هر روایتی - نامکرر است .
من اشاراتی به متن منتخبم می کنم اینجا - باقی - هر کسی را بی گمان سلیقه ای است .

( اين جا هشت آبان ماه است ) - ماه را من بر می دارم و میم ماه را فقط الصاق می کنم به عدد مقدس هشت یا حتا بدون میم - تا ببینیم خواننده چگونه می خواند:
اینجا هشتم آبان است - اینجا هشت آبان است - این پیشنهاد کوچک هم می تواند ممکن باشد که : با حذف اینجا / هشت آبان است / همان سی ی اکتبر تقویم تو / .
آیا با حذف اینجا و آنجا ما قادر به درک دو مکان خواهیم بود ؟ خواهیم بود به گمان من .
( همان سي ام اكتبر تقويم تو )

(اين جا باران مي بارد و من )
باران می بارد و ( باز حذف اینجا را پیشنهاد می دهم . و همچنین حذف ( من ) را در دنبال :
باران می بارد و دلم تنگ شده برای کت .........
باران مي بارد و
دلم تنگ شده براي عطر افترشيوت
باران مي بارد و
چقدر خاليست جای كتی خاكستري
روي شانه هاي من
و ( بوسه ای ) ؟!

آن دلتنگی اول برای کت خاکستری مذکور در ادامه چفت شعر می شود . اما آن عطر افتر شیو به جایی نمی رسد در ظاهر . در حالیکه می توانست آن عطر که مختص یک صورت تراشیده و نرم است با بوسه ای در انتها سورپرایز شود .

به هر حال این خوانش من تا اینجای متن بود . باقی را باید گشتی در این چشم انداز پر از اشک و مه بزنم .




17:2 | طلیعه اکبری |

چهارشنبه 28 مرداد1388

هنوز...


سال ها گذشته اما


از پله های کافه که بالا می آیم


هنوز همان جا نشسته ای


با همان فنجان قهوه و


روزنامه و


همان سیگار


تنها


نشسته ای


در انتظار زنی که از پله های کافه بالا می آید


زنی که هنوز بوف کور را نخوانده اما


هنوز عجیب زیباست

 

                                                                 تهران-مرداد ۱۳۸۸
 


18:38 | طلیعه اکبری |

شنبه 13 تیر1388

و سبز

 

نه این کلمات

نه این گیسوان و گونه ها و چشم ها  

نه این رنگین کمان های اتفاقی

تمام آنچه دارم

تمام چادرهای سیاه سرزمین من است

در این رنگ پریدگی

هر روز  

یک رنگ اضافه می شود

به رنگ های ممنوع سرزمین من

و سبز

ممنوع ترین رنگ هاست

و سبز

ممنوع ترین کلمات

در این رنگ پریدگی

                                    

                                                                               تهران- خرداد ۱۳۸۸   

 


13:55 | طلیعه اکبری |

سه شنبه 6 اسفند1387

...

 حتمن مرا بوسیده ای

پیش از آن که این شعر را نوشته باشم

حتمن

که این گونه پیچیده عطرت

لا به لای این کلمات


                                         تهران-دی 1387



11:59 | طلیعه اکبری |

یکشنبه 24 آذر1387

خارج از قاعده

 

جایی اتفاق می افتد

درست همین که رو به روی هم می نشینیم

گاهی اما

گوشه ی یکی از همین آینه های کاملن معمولی

تصویر زنی که هر شب

لب های بوسیده شده اش را غنچه می کند

برای شوهری که هر روز

لب هایش را غنچه می کند

برای همکاری که هر شب

لب هایش را غنچه می کند

برای شوهری که هر روز

لب هایش را ...

برای زنی که ...

گوشه ی یکی از همین آینه ها

همین آینه های کاملن معمولی رو به روی هم

که مثل تشدید هی تکرار می کنند

حالا تشدید را هم از دستور زبان فارسی بردار

باز هستند حروفی که خود به خود تکرار می شوند

آینه ها را هم از مقابل هم  

آخر این زبان که قاعده ندارد

                                                                           تهران-آذر۱۳۸۷

 

 


21:9 | طلیعه اکبری |

جمعه 15 آذر1387

قول باران

 بیا زیر باران بیا جان بگیریم

کمی بوی نم بوی انسان بگیریم

نفس هایمان کاش در هم بریزد

و ما از نفس های هم جان بگیریم

بیا حس برفی و یخ بستگی را

شبی از فضای زمستان بگیریم

خدا مانده پشت علف های سهراب

بیا از خدا قول باران بگیریم

بیا وحشت ضربه های تبر را

شبی از تبار درختان بگیریم

سراغاز اگر چه قشنگ و عمیق است

مبادا غریبانه پایان بگیریم

احتمالن برای بسیاری از دوستانم غزلی که در سال ۸۰ سرودم تازگی ندارد اما کامنت دوستی مرا به روزی برد که این غزل را در ششمین کنگره ی شعر جوان خواندم و دکتر امین پور عزیز همان روز به من گفت که این غزلم را دوست می دارد و من از خوشحالی بال دراوردم. حالا پس از گذشت هفت سال، دوستی به نام "امیر" کامنتی با این محتوا برایم گذاشته است: سلام خانم اکبری. به طور اتفاقی شاعر شعری را که چندین سال پیش در کتابی خوانده ام در این وبلاگ دیدم. چند سال پیش یک کلیپ کوتاه ساختم از شعرتان: کلیپ قول باران

آقای امیر به خاطر کار قشنگتان از شما ممنونم. انصافن کلیپ زیبایی است و برای من به زیبایی خاطره خوش آن روز...

سعید داوودی هم دوست تازه ای است که مدتی پیش، پس از پیدا کردنم در دنیای مجازی ایمیل زد و عذرخواهی کرد از این که برای نام وبلاگش از مطلع این غزل استفاده کرده. که البته نیازی به عذرخواهی نبود و باعث خوشحالی من است.    

 


16:37 | طلیعه اکبری |

چهارشنبه 2 مرداد1387

چندش

 

ساعت از تیک تاک نمی افتد

مثل دوزاری تو

وقتی تلفنی حرف می زنیم

دخترخاله ام که پشت خط نیست

حالا تمام گلدان های حیاط را آب بده

گل های روسری ام را

دامنم را

هی از دور لبخند بزن

هی عاشقانه نگاهم کن

از این دستور غذای طولانی

از این همه غذای تکراری

تعجب نمی کنی؟!

من اما

از تمام روسری ها

دامن ها

از تمام گلدان های حیاط دنیا

وقتی تلفنی...

وقتی این ساعت لعنتی از تیک تاک...

وقتی که عاشقانه...

چندشم می شود                                                              

                                                      

                                                         پکن- ژانویه 2008

 

 

 


13:46 | طلیعه اکبری |

چهارشنبه 21 فروردین1387

سرانگشتان مست زني

 امشب از شعر شراب مي گيرم

همخوابه مي شوم

با شعر و شراب

لابه لای همین سطرها

ماه را وسوسه مي کنم

صبح

در سطرهاي بعد

خورشيد زاده مي شود

از سرانگشتان مست زني

که شب ها با ماه همخوابه مي شود

                                                       

                                                        پکن ـ دوم فوریه ۲۰۰۸

 


14:38 | طلیعه اکبری |

یکشنبه 26 اسفند1386

هفت سین

 

هزار و سی صد و هشتاد و شش روز گذشت

در تقویم من هنوز

جمعه تعطیل است  

هزار و سی صد و هشتاد و شش روز گذشت

سال من اما با سیب و سبزه و سکه و سمنو...

سال من اما بدون تو تحویل نمی شود

این همه "سین" به چه درد می خورد؟

هفت سین امسال من

بدون حرف اول نام تو

بدون تو

هزار و سی صد و هشتاد و...

نمی دانم

چند بار؟

چند هزار بار بوسیدمت؟

چند بار؟

چند هزار بار به آغوش کشیدمت؟

نمی دانم...

از این عروسک های یاهو بپرس

 

                                                     پکن- 9 مارس 2008 

 


8:24 | طلیعه اکبری |

چهارشنبه 8 اسفند1386

...

 

طعم همیشه نمی دهد

طعم همین که از راه می رسی

طعم گس خرمالو

که می چسبد و کنده نمی شود

حالا گیرم تار موی من است روی پیراهنت

همسایه ها هم مزخرف می گویند

هر شب اضافه کاری و

تار موی من و

عطر من و ...

 

با طعم این بوسه ها چه می کنی؟!

                                                          

                                                   پکن- فوریه 2008

 

 


5:5 | طلیعه اکبری |

سه شنبه 30 بهمن1386

برای همسرم که هفت ماه دوری از او کلماتم را بی طاقت کرده

 

۱

در آستانه سی سالگی ات ایستاده

زنی

به طعم شرابی بیست و شش ساله

 

۲

به جای رژ به لب هایم عطر مالیدم

بی خیال مسواک

امشب با طعم شراب و سیگار می خوابم

با طعم تو

                                                              پکن-20 فوریه 2008


21:36 | طلیعه اکبری |

چهارشنبه 10 بهمن1386

طالع بینی

 

طالع بینی چاینا دیلی هم چنگی به دل نمی زند

امروز هم خاکستریست

هم برای جمینی*

هم برای اسکورپیو**

با تنالیته هایی از

فانوس ها و نوارهای رنگی ششم فوریه***

با سه چرخه های تزیین شده ی بی سقف، بی پنجره

با دودکش های بلند زغال سنگ

که قصد تکان خوردن ندارند

پشت چراغ های همیشه قرمز

ایستاده شده ای

دود می کنی

لحظه هایی را

که پشت تمام چراغ های قرمز دنیا ایستاده شده ای

بدون همشهری اما

بدون جام جم

فال حافظ و

گل پشت چراغ و ...

در زیرگذرها اما گیتار می زنی

به تمام زبان های دنیا

آواز می خوانی

در رستوران های هزار و یک شب

هر شب

مثل دختران چینی

عربی می رقصی

چرخ می زنی

با سه چرخه های تزیین شده

بی سقف

بی پنجره

تمام خیابان های پکن را

تا صبح قدم می زنی

فانوس های قرمز آویخته را

مست می کنی

چرخ می خوری

عید بهار را

جشن می گیری

رو به روی چشم هایی که هنوز

پشت زمستان ایستاده شده

                       

                                                  پکن- ژانویه 2008

 

 

* Gemini. صورت فلکی دو پیکر، کسی که در برج جوزا زاده شده است

** Scorpio. متولد برج عقرب

*** اولین روز عید بهار چین مطابق تقویم کشاورزی

 

                                                                                 


18:56 | طلیعه اکبری |

یکشنبه 2 دی1386

بدون عنوان

آپ کردنم با دو بیت اول غزلی که حوالی سال ۸۰ نوشته شده تنها به خاطر جلوگیری از یخ زدن وبلاگم تو سرمای ۸ درجه زیر صفر پکنه... برای بقیه بیت ها هم میون این چشم بادومیا ذهنم یاری نمی کنه. شاید باقیشو به زبان چینی بنویسم!

بیا زیر باران بیا جان بگیریم

کمی بوی نم بوی انسان بگیریم

نفس هایمان کاش در هم بریزد

و ما از نفس های هم جان بگیریم


20:10 | طلیعه اکبری |

شنبه 12 آبان1386

سرود تنهایی بزرگ زنی در کشور وسط دنیا

فانوس های کافه های خیابان ارواح

کلمه هایش

در مترو جا می مانند

و دور از ذهن شاعر

دور می شوند

از خیابان های شهر

درست همین خیابان بود

یا خیابان بعدی؟

یا همین ایستگاه؟

دور می شوند

از خاطراتی که نیست

به عطر رومنس خاطرات تو پناه می برند

به تفال

و سودها که بنا بود

اگر

این سفر توانی کرد

دور می شوند

از رستوران ها

بارها

بطری های خالی شراب

دختران و کافه ها

چراغ ها

چراغ ها

دورتر که می شوند

قرمزی فانوس های کافه های خیابان ارواح

کم رنگ م ی ش و د

شاید مه غلیظ شده

یا شب تیره تر

شکایت از غم هجران چه می کنی

نه چه می کنند

در هجر وصل باشد لابد

با کاغذهای سفیدی که دارند تمام می شوند

لا به لای این انگشت های جوهری کوچک

با یک تنهایی عجیب بزرگ

در کشور وسط دنیا


                                                                      پکن- ۴ نوامبر ۲۰۰۷




21:25 | طلیعه اکبری |

چهارشنبه 9 آبان1386

آه از این ناگهان تلخ همیشگی

 

  

 

با آن همه رنجی که می کشید هرگز از زبانش نه نشنیدیم و هرگز چهره اش را درهم ندیدیم. دلم این جا از رفتنش عجیب گرفته است...

وقتی ساعت 9 صبح روز سه شنبه 8 آبان به وقت پکن، طبق معمول هر صبح سایت بی بی سی را باز کردم، باور نکردم که قیصر امین پور به این سادگی از میان ما رفته است... انگار نه انگار که مرگ یک ناگهان تلخ همیشگی ست. باور نکردم... بهت زده بارها خبر را خواندم. درست کمتر از دو ساعت پیش از آن که سایت را باز کنم استاد رفته بود... دلم عجیب گرفته است...

عمران صلاحی عزیز را با آن چهره مهربان و آرام همیشگی اش که از دست دادیم در ایران بودم. این بار اما دستم به جایی نمی رسد. دستم به هیچ کجا نمی رسد. چشم هایم را می بندم و آجر به آجر خانه شاعران را تصور می کنم. چشم هایم را می بندم و اتاقی را تصور می کنم که همیشه با دکتر راکعی، محمدرضا عبدالملکیان، ساعد باقری و مشفق کاشانی در آن می نشست. 

یاد حرف استاد می افتم. انگار همین دیروز بود... اولین باری که در خانه شاعران ایران شعرم را در حضورش خواندم، خندید و گفت: تو باید شعرت را دو یا سه بار بخوانی چون آن قدر خوب شعر می خوانی که نمی شود در اولین خوانش ایراد شعر تو را فهمید. از آن به بعد من همیشه در حضورش شعرم را دوبار می خواندم...

حالا چقدر دلم برای شعر خواندن در حضورش تنگ شده... سه بار، چهار بار، هر چند بار که بگوید می خوانم...

                                                          

                                                          پکن-۳۰ اکتبر ۲۰۰۷

 


13:30 | طلیعه اکبری |